(een hoofdstuk uit mijn Trainingsboek: Goddelijke Genezing, copyrights © Paul Immanuel Rooda)
Ik ben nog lang niet klaar en ik ben nog lang niet uitgeleerd. Helaas, maar wel waar. Als ik klaar was, waren er geen zieken meer in mijn omgeving, maar helaas er zijn er nog veel te veel.
Als ik uitgeleerd was kon ik nu simpelweg elke situatie de baas, maar opnieuw, helaas, ik heb ook nog niet altijd de gewenste resultaten.
De praktijk is geen ideaal verhaal. En laten we eerlijk zijn, de Bijbel schotelt ons absoluut geen ideaalverhaal voor. De waarheid die Jezus ons onderwijst, is een waarheid van genezing voor iedereen die bij hem komt in geloof. Dat is geen ideaal, maar een werkelijkheid, in de kracht van de Heilige Geest en door het geloof in Jezus’ naam.
Wanneer we bijvoorbeeld het leven van Petrus bekijken, dan zien we een zeer krachtige waarheid die Jezus hem verkondigt heeft en een dappere Petrus die van alles probeert en groeit door falen en fouten heen.
De reden dat ik dit hoofdstuk schrijf is om je een beetje mee te nemen op mijn ontdekkingsreis in de genezingsbediening. Je gaat jezelf daarbij herkennen in een aantal situaties en je wordt dan bemoedigd om door te gaan wanneer je zelf tegen dingen aanloopt.
Mijn belangrijkste worsteling in het bidden voor zieken was, mijn grote vraag of het God’s wil was om iemand gezond te maken. Ik had er totaal geen openbaring over. Op zaterdag 26 februari 1989 ging ik ‘s avonds op verjaardagbezoek bij vrienden, die een dochtertje hebben dat minderbegaafd is. Marscha heet ze. Ik vond haar een lieve meid en ze hing altijd aan me. Die avond lag ze met koorts in de kamer op de bank, terwijl de rest allemaal zat te kletsen en koffie te drinken. Ik ging naar haar toe met een koud washandje en legde dat op haar hoofd. Ik wist toen nog helemaal niets over bidden voor genezing, maar wilde haar gewoon helpen. De dag erna kwam ik met barstende koppijn terug van een dienst. Ik lag onderuitgezakt op een zitzak, toen God plotseling tot mij ging spreken. Wat Hij mij zei is persoonlijk, maar daarna zei Hij dit: "Paul ik zal je nu bevestigen dat Ik het werkelijk ben, die nu met je spreekt. Zoals jij gisteren bij de zieke Marcha een washandje op haar voorhoofd legde, zo leg Ik Mijn hand nu op jouw voorhoofd!!" Mijn barstende koppijn verdween onmiddellijk, onmiskenbaar. Man, dat was zo’n aparte ervaring. Dat was mijn eerste eigen genezing.
Het leerde me een belangrijke les: God vindt compassie, echte liefde zo ontzettend belangrijk! Ik denk dat de beste manier om gezegend te worden is om anderen te zegenen. Daarom dat God in de Bijbel ook zo vaak zegt de weduwen, wezen en vreemdeling niet te vergeten (Zoals in Jacobus 1:27). Met andere woorden, ontferm je over de zwakken en kwetsbaren!
Ik geloof dat het 1996 was, en mijn toenmalige voorgangers kwamen terug van een paar weken van speciale diensten. Ze hadden op mijn verzoek een zakdoek meegnomen en gebed voor mij gevraagd, Er was toen een woord voor mij gegeven dat ik de gave van genezing zou hebben. Ik ging bijna meteen aan de gang. Ik herinner me dat ik bad voor een verbouwereerde garagehouder in Bergeyk, die geloof ik een pees in een vinger had doorgesneden. Vol verwachting kwam ik de volgende dag vragen hoe het was. Er was geen verandering. Hoe kon dat nou?
Ik heb daarna nog wel vaker geprobeerd iemand te genezen door gebed in de Naam van Jezus. Ik kan me geen resultaten herinneren. Ik kon bij wijze van spreken nog geen vlieg genezen van hoofdpijn (en dat is een ramp, als je een ééndags vliegje bent).
Weet je, mijn grote gebrek was dat niemand me kon uitleggen vanuit de Bijbel hoe het nu zit met de wil van God. Niemand wist blijkbaar hoe je vol geloof voor genezing kon bidden. Die kennis zou de sleutel worden tot mijn doorbraak. Tot dan toe schaarde ik het gebrek aan resultaten onder het hoofdstukje (het excuus): ‘het is niet God’s wil’ of ‘misschien wil God deze persoon iets leren’ of ‘alleen Jezus kon iedereen genezen, Hij was tenslotte God’. Mijn excuus was dat God verantwoordelijk was voor genezing en niet ik. En dat is deels waar. Het is Zijn kracht en Zijn bloed. Maar wanneer iemand iets beschikbaar stelt en je hoeft het alleen maar gratis af te komen halen en je doet dat niet, dan is dat niet de fout van de gever, maar van jou zelf. God heeft Zijn verantwoording al genomen, Hij werd in elkaar geslagen voor jouw genezing. Nu moeten wij onze verantwoording nemen en indien nodig een gevecht voeren om het beloofde te verkrijgen!
Er waren speciale diensten georganiseerd in onze gemeente in Eersel, met twee Nigeriaanse evangelisten, die zouden komen spreken en bidden voor de zieken. Voor het eerst in mijn leven hoorde ik de bewering dat God nog steeds iedereen wilde genezen! We gingen naar een dienst in Lanaken bij pastor Eric Riemens. Voor het eerst zag ik daar een man, pastor Charles, bidden voor zieken met groot vertrouwen en volle verwachting van genezing. Wat mij onmiddellijk opviel en verbaasde was dat hij iedere zieke na gebed vroeg om zijn conditie te checken. De dove werd gevraagd te luisteren van steeds grotere afstand, de mensen met pijn in de rug werden gevraagd te buigen, etc. Ongelooflijk. Ik was zeer verbaasd. Ik zag veel mensen genezen. Ik herinner me nog dat er een blinde man kwam voor gebed. Hij vroeg echter gebed voor iets anders. Charles bad daar dus voor, en niet voor zijn ogen. Later ben ik pas gaan begrijpen dat ook Jezus soms vraagt: “wat wil je dat ik voor je zal doen?”. Hij doet dat met een doel, omdat soms mensen helemaal niet klaar zijn en geloof hebben voor een bepaalde genezing. Deze blinde had geloof voor, laten we zeggen een pijnlijk been, maar niet voor zijn ogen. Ik heb ook gemerkt dat ik soms niet bid voor bepaalde condities, omdat mensen daar totaal niet klaar voor zijn of wanneer ik ervaar dat er geen geloof is. Ik herinner me van een dienst in Victoria, waar een man na 72 jaar totaal genas van een te kort been, levenslange rugpijn en scheve schouders. Maar hij had ook een te kort linker arm door polio. Ik was zo vol vuur, dat ik die arm onder handen wilde nemen. Hij deinsde terug en zei: ‘nee, ik wil mijn arm graag zou houden, ik ben er eigenlijk wel tevreden mee.’ Later vertrouwde hij me toe dat de veranderingen (na 72 jaar!!!) zo plotseling waren dat hij niet meer verandering aan durfde.
Pastor Eric Riemens kwam een zondag later in onze gemeente spreken en deed hetzelfde. Hij legde uit hoe de striemen van Jezus al geslagen waren en de genezing al een feit was. Hij bleef vol geduld en vertrouwen doorgaan met iemand die voor genezing was gekomen. Ik vond het een openbaring en genoot van de nieuwe inzichten. Ik herinner me nog mijn verbazing over zijn geloof en volharding, terwijl iedereen zat te kijken. Ik had nog nooit iemand zien bidden (vóór Pastor Charles) voor zieken, en gelijk zien testen voor de resultaten.
De genezingscampagne in onze toenmalige gemeente zou plaatsvinden in Valkenswaard, in mei 2001. De voorgangers vroegen mij één van de evangelisten op te halen van de trein in Eindhoven. De twintig minuten die we terugreden naar Valkenswaard veranderden mijn leven drastisch. Hij begon me duidelijk te maken dat God vetrouwen in mij had en dat ik voor Hem grote dingen kon doen. In de dagen die daarop volgden begon hij ons (mijn vrouw Annick en mij) te leren hoe we voor zieken konden bidden en genezingen konden zien. Ik was totaal stomverbaasd over de eenvoud van de genezingsboodschap. Het staat er zo duidelijk en toch had ik er zo’n achtien jaar overheen gelezen. Waarom? Omdat ik opgegroeid was, met naar de meningen en interpretaties van mensen te luisteren en niet zelf de Bijbel te lezen en zelf na te denken. Ik las de Bijbel door de bril van boeken en theologie, dus meningen van mensen heen.
Eén van die dagen gingen we met één van de evangelisten naar een ziekenhuis, zomar om te bidden met zieken. We gingen naar het huidige Maxima ziekenhuis, in Veldhoven. We baden voor diverse mensen die we gewoon door de Heer daar ontmoetten en begonnen verrassende resultaten te zien. Eén man lag aan een beademingsmachine en was stervende. Zijn vrouw had gevraagd te komen. Slechts door één kort gebod van leven en genezing begon de man plotseling uit zichzelf te ademen en zei zelfs iets tegen Annick. Hij had al dagen (of langer, ik weet het niet meer) niets meer gezegd.
Schokkend was een telefoontje van onze buren in die tijd, dat haar broer was overleden. We hadden net onze vriend op bezoek en hij zei: ‘vraag ze of we kunnen komen om haar broer op te wekken uit de dood’. Je begrijpt het al, ik was een dergelijk telefoontje wel gewend te doen: ‘hallo, kunnen we niet even langskomen en je broer opwekken uit de dood.....wat zeg je?....ja, gewoon in het mortuarium!’…. Niet dus. Toch belde ik, en de buurvrouw reageerde beleefd, maar gaf aan dat de familie dat zeker niet wilde, en dat haar broer zo toch beter af was (zonder ziekte en pijn bedoelde ze). Toch kenmerkte dit de sfeer waarin we terechtgekomen waren. Het lijkt ineens zo binnen bereik te komen en je doet het gewoon.
Ik in die tijd docent Godsdienst op het Christiaan Huygens College in Eindhoven. Annick zette mij op een ochtend af, toen ik Adam zag aan komen strompelen. Deze erg sympathieke Turkse leerling, was bij het voetballen geblesseerd geraakt aan zijn voet. Ik zwaaide gauw naar Annick, liep naar hem toe en legde hem kort uit dat God geneest. Ik vroeg hem of ik mocht bidden voor zijn voet. Dat mocht. Na het gebieden van herstel zei ik hem zijn voet te gaan bewegen en proberen. Hij was een heel stuk beter al. Twee dagen later zag ik hem in de aula en vroeg hem hoe het was met zijn voet. ‘Helemaal beter meneer’, zei hij. ‘Gaaf man’, zei ik, ‘en je weet wel wie dat gedaan heeft he?’ Hij knikte met een lachje.
Wat me altijd zal bijblijven is hoe Pastor Charles alle doven en slechthorenden naar voren haalde en ze op een rijtje op het podium zette. Hij bestrafte de geest van doofheid en gebood herstel. Wat ik me herinner is dat bijna iedereen genezen van dat podium afging. Zeer, zeer opmerkelijk als je dit niet gewend bent. Verder viel de enorme vrijmoedigheid en het geloof van de Nigeriaanse evangelisten op.
Teleurstelling is realiteit. Ik wil meer. Het gaat niet altijd zoals we geloven en zien in het Woord. In 2007 hadden we diensten in Nederland en België en echt heel veel mensen die voor gebed kwamen werden genezen. Ik schreef toen in de nieuwsbrief, hoe ik merkte dat ik meer bezig was met diegenen die niet genazen. Iemand zei toen tegen me, dat ik me niet moest laten verleiden te gaan focussen op wie niet genazen, maar op de Heer moest blijven focussen en Hem de eer en verantwoording laten. Dit is absoluut waar, hoewel het me er niet van weerhoudt, om God er meer voor te zoeken en me op te bouwen met Zijn Woord en aanwezigheid. Ik wil meer wonderen, meer genezingen van kanker en alzheimer en de doden opgewekt zien.
Het is realiteit dat je door deze dingen heengaat en eigenlijk is dat goed. Je bent geen superman die eventjes mensen geneest. Je bent een man of vrouw van God, die durft te gaan staan in wat God vraagt: Predikt het Koninkrijk van God en geneest de zieken. Geloof wordt gespeld met R-I-S-I-C-O! Neem risico’s in geloof, maar doe het met compassie en liefde, net als Jezus. Laat je niet afleiden van Jezus’ voorbeeld. Kijk naar Jezus. Hij werd voortdurend belaagd en beledigd, in het bijzonder wanneer Hij preekte of zieken genas. Zo meteen wil ik je even meenemen naar Denemarken, waar ik zo’n ‘waar is het toilet’ ervaring had. Maar eerst had ik mijn ‘eigen’ genezingsdienst.
Na die week van diensten hadden we twee diensten voor mensen die vragen hadden en meer wilden. Ik moest die leiden. Man wat was ik zenuwachtig. Wat nou als er niets gebeurde. Ik stelde die vraag wel eens eens en dan was het antwoord: wat nou als er wel iets gebeurt.
Ik geloof dat er die diensten zo’n 15 mensen kwamen. Niet veel dus, maar genoeg voor mij. Een flink deel daarvan waren gasten. Ik herinner me een oudere vrouw die genezen werd van haar rugpijn en/of pijn in haar been. Dat gebeurde nadat ik gezondheid geboden had en de vrouw bij de hand nam en met haar ging lopen, net zoals ik dat de evangelisten had zien doen. Gaaf man. Wat werkte voor hun, werkte ook voor mij. Ik was zo enthousiast.
Ik begon ook alle evangeliën opnieuw te lezen en was stomverbaasd. het leek wel of ik een andere bril op had gekregen. Ik had soms echt het idee dat er ineens ander teksten in gezet waren. Hoe was ik zo blind geweest voor wat er werkelijk in de Bijbel staat?
We vroegen of we met hen konden meereizen in de zomervakantie, om meer van hen te leren. De keuze was tussen Zimbabwe en Canada. Om praktische redenen kozen we Victoria, British Columbia, Canada. Het waren bijna twee weken van dagelijkse Gloriediensten, waarin drie evangelisten spraken en genezing bedienden. We waren erg enthousiast over wat God aan het doen was. Annick had zo haar eigen krachtige ervaringen, maar ik wil hier graag de mijne delen. Het waren twee erg opmerkelijke genezingen.
Gilbert, met één blind oog geboren
Dit vond dus plaats in Canada, in Victoria, BC, begin juli 2001. Gilbert was van de straat tot bekering gekomen, en kwam elke avond naar de dienst. Je zag hem veranderen gedurende de diensten. Op een avond kwam hij geschoren, nuchter en goed gekleed naar de dienst! Eén van die diensten hoorde ik van hem dat hij blind was in zijn rechteroog. Ik vertelde hem voor de dienst, dat Jezus hem zou gaan genezen, denkende dat Charles wel voor hem zou gaan bidden. Annick en ik waren nog maar pas bezig met Goddelijke genezing en een blind oog leek een grote uitdaging. Na de dienst ging hij niet naar voren en dus ging ik naar hem toe. Ik vroeg hem of hij gebed wilde. Hij wilde wel. Voordat ik ging bidden, wilde ik hem eerst testen en ik vroeg hem dus zijn goede oog af te dekken. Ik vroeg hem vervolgens hoeveel vingers hij zag. Hij begon te kijken, draaide zijn oog wat en zei toen zo iets van, ‘ik denk drie’. Verbaasd vroeg ik hem waarom hij dat kon zien. Hij zei mij dat hij dat ook niet begreep, omdat hij geboren was met dat blinde oog. We bleven testen en zijn visie verbeterde, maar het was nog niet perfect. De volgende dag vroeg ik hoe het met hem was. Hij zei dat het nog niet perfect was en dat hij geen kleuren kon zien. Na bediening kon hij kleuren zien, hoewel zijn visie nog niet 100% scherp was.
Later vertelde ik God dat ik het niet eerlijk vond, omdat ik niet eens gebeden had en Gilbert al weer kon zien...(grapje, maar inderdaad had ik niet gebeden, maar alleen geloof gesproken, en er was al kracht aanwezig om te genezen)
Norma Cowell werd genezen van een vergroot hart
Deze vrouw is een lopend wonder. Tijdens deze trip vervleven we bij Norma en Bill Cowell en zij had slechte knieën. De derde dag of zo, namen ze ons mee naar de binnenstad van Victoria. Onderweg vertelde ze dat ze maar een klein stukje kon lopen en dat haar man, Bill, haar dan bij een terrasje moest achterlaten en haar moest komen ophalen met de auto. We liepen achter hun, en zachtjes bestrafte ik de ziekte in haar knieën. Op een gegeven moment vroeg ik haar hoe het met haar knieën ging. ‘Gaat wel’, zie ze. Ik bestrafte weer en stelde na verloop van tijd weer die vraag. ‘Raar’, zei ze, ‘dat ik zo ver kan lopen’. Ik bestrafte nog eens en stelde haar weer de inmiddels beroemde vraag. Ze draaide zich om en zei: ‘de hele tijd ben je zeker al voor mijn knieën aan het bidden?’ Ik keek haar een beetje schaapachtig aan. Haar knieën waren volkomen genezen. Deze mensen die onze vrienden zijn geworden hebben we vaak bezocht.
We hebben op deze trip veel geleerd en meegemaakt. Het was ook aan het einde van de twee weken van diensten, dat de pastor, Dan McLean ons had uitgenodigd om terug te komen naar Canada, om met hen samen te werken. De pastors waren bezig een tweede gemeente op te starten in Victoria. De moedergemeente was in Nanaimo, ongeveer een1½ uur ten noorden van Victoria. Na een week van gebed en beraad wisten we dat God ons riep en zeiden we ‘ja, Heer!’. In november 2008 zijn we terugverhuisd naar België, omdat ons werk in Canada is afgerond en onze bediening een nieuwe richting ingegaan is.
Na de trip in die zomer gingen we terug naar Nederland, vertelden het de kids, zeiden onze jobs op en gingen 31 october 2001 definitief naar Canada. Maar eerst hadden we eind september een korte zendingsreis naar Denemarken, naar Kopenhagen, Kolding en een andere stad. Hier had ik mijn ‘waar is het toilet’ ervaring.
Voornamelijk Pastor Charles deed deze campagnes die door duizenden en duizenden werden bezocht. We hebben werkelijk honderden en honderden mensen zien genezen voor onze ogen.
De eerste avond dat we in Kopenhagen waren, zat de hal vol met zo’n 1200 mensen en zaten alle overflow ruimtes vol. Er kwamen honderden mensen naar voren voor genezing en Charles zette ons en de rest van het team aan het werk. We begaven ons in de massa. Ik begon voor mensen te bidden en niets leek te gebeuren. Elke keer vroeg ik mensen na gebed om zich te checken. Niets. Wat was dat nou? Ik kreeg het steeds benauwder en voelde me erg onzeker worden. En dan al die mensen, zo vol verwachting.
Op een bepaald moment hield ik het voor gezien en ging achter het podium naar het toilet. Daar zei ik de Heer zoiets van dat ik hier niet geschikt voor was en dat ik er geen bal van begreep. Wanneer je in deze bediening stapt, een bediening die voor iedere Christen is weggelegd, moet je rekening houden met ‘groeipijnen’. Je bent een nieuwe spier aan het oefenen, de geloofsspier. Hoe vaker je hem gebruikt hoe sterker hij wordt. Maar ook de discipelen liepen tegen mislukkingen aan. Toch hadden zij geweldige resultaten.
Maar ik had antwoorden nodig. De volgende ochtend werde er gesproken over slechte ervaringen die ons geloof aanvallen, en ons proberen te stoppen voor toekomstige successen. Precies de boodschap die ik nodig had. Ik mocht niet blijven hangen in mislukkingen. (althans, ik wist eigenlijk niets van resultaten af!!! Want het was heel goed mogelijk, dat er die nacht of de volgende dagen veel met die mensen gebeurd is! Daarom mag je nooit afgaan op de weinige informatie die je hebt!!! Vertrouw God voor het gebed en woord van kracht dat je hebt gesproken!)
Afin. Die avond ging ik er met frisse moed tegenaan. Massa’s kwamen naar voren. De eerste kandidaat was een oudere vrouw, die gezwollen gewrichten had die erg pijnlijk waren. Ik ging naar één van de evangelisten die vlakbij stond toe en zei het hem. Hij stuurde me terug met: ‘bid er zelf maar voor’. Even flitste de vorige avond door mijn hoofd, maar ik bad met haar en alle pijn verdween uit haar vingers en handen! Ik zat nu eindelijk op het goede spoor voor een andere geweldige doorbraak iets later die avond:
De brandweer commandant genezen
Een man kwam naar me toe en vertelde dat hij zeven jaar daarvoor een ongeluk had gehad bij het blussen van een brand. Deze brandweer commandant zat sinds die tijd in de ziektewet. Zijn schouder was zodanig beschadigd geraakt, dat hij zijn linkerarm maar een klein beetje kon optillen (ongeveer 45 graden, dus schuin naar de grond wijzend). In de Naam van Jezus gebood ik de beschadiging te herstellen. Ik vroeg hem vervolgens zijn arm op te tillen. Hij kwam niet verder dan normaal, en al zijn aandacht ging naar zijn arm. Plotseling liet de Heilige Geest me zien dat hij vastzat in het patroon van zijn verwonding. Al zeven jaar hadden zijn hersenen rekening moeten houden met deze beperking, en om nu te geloven dat dit ineens kon veranderen werd erdoor bemoeilijkt. Ik moest hem afleiden. Ik vroeg hem of hij die grote spotlights aan het plafond ook zo warm vond. Hij keek op en begon uit te leggen hoeveel Watt ze waren. Terwijl hij aan het praten was en zijn gezicht afgewend was van zijn arm, tilde ik met mij rechterhand langzaam zijn arm op. Steeds verder ging de arm omhoog, door het ‘dode’ punt heen, halverwege (en hij bleef maar doorpraten, ook omdat ik hem door bleef vragen over de lampen), driekwart en tenslotte stak de arm compleet in een ‘halleluja stand’. Ik was zo ontzettend blij en trots. Ik zei hem naar zijn arm te kijken. Tot op de dag van vandaag begrijp ik nog niet dat deze man niet door had dat zijn arm omhoog ging. Hij was eerst stomverbaasd, werkelijk stomverbaasd, en daarna zo ontzettend blij. Voor mij was het een schitterende doorbraak. Een gigantisch wonder dat zich in enkele minuten voltrok.
Jezus heeft al gewonnen, door de striemen op Zijn lichaam te ontvangen, voor onze genezing.
De duivel geeft echt niet zonder slag of stoot zijn gebied prijs. Hij wil mensen ziekmaken en ziekhouden, liefst tot in de dood. God draagt ons op mensen te genezen. We mogen leren en fouten maken. Laat je niet afleiden en ontmoedigen als mensen niet direct hun genezing ontvangen. Jij weet niet hoe mensen met de aspecten van geloof, vergeving en ander aspecten omgaan. Jij weet niet in wat voor een omgeving van tweifel en ongeloof sommige mensen zich bevinden. En je hebt gewoon niet alle antwoorden. Maar je hebtv wel altijd de waarheid: Jezus geneest allen die bij hem komen. Ga door, zet door, breek door. Als je het niet doet, betekent dit dat er mensen zijn die niet genezen!!! Net als onze vriend Bev in Victoria, wiens getuigenis is opgenomen in het boek ‘Op Jouw Gezondheid’. Toen hij getuigde van zijn wonder sloot hij af met de vraag aan mij waar ik 72 jaar geleden was... En die vrouw met gebroken rug in Victoria, die ons vroeg waarom niemand haar 20 jaar eerder had verteld dat God geneest.
Geef nooit op. Luister niet naar argumenten van Christenen die niet geloven. Jezus zelf werd belaagd door religieuze leiders die zelfs beweerden dat het de duivel in Jezus was, die deze wonderen deed.
Bedenk gewoon dit:
“Als het werkt voor T.L. Osborn, en voor Charles Ndifon en voor Paul Immanuel en Annick Rooda en voor duizenden en duizenden andere eenvoudige gelovigen als hen, dan ook voor mij.”
Bedenk gewoon dit:
Als ik stop met risico’s nemen zij er mensen die niet genezen zullen worden.
En bedenk nog dit:
Een groot deel van mensen dat naar de dokters en ziekenhuizen gaat, wordt teleurgesteld, niet om de dokters, maar omdat het resultaat uitblijft. Toch blijven ze gaan!!! Laat dat argument, dat mensen teleurgesteld raken in God, je niet tegenhouden!
Ik weet dat als Annick en ik gestopt zouden zijn met bidden voor zieken, er zeker een aantal vroegtijdig gestorven zouden zijn. Alle eer aan Jezus, maar toch, wij moeten ervoor gaan.
Jezus is het hoofd, wij zijn het lichaam. Jezus is gezeten in de hemel, bij de Vader. Waar zijn Zijn voeten en Zijn Lichaam? Op aarde. Als wij niet bewegen, wat gaat het Hoofd dan doen?
Lees ook mijn Bijbels gefundeerde artikel waarom iedere gelovige voor zieken kan en mag bidden.
Studies 
